outdoor

BUTY TREKKINGOWE

Buty są najważniejszym elementem ekwipunku turysty i jednocześnie najbardziej osobistym. Muszą idealnie „leżeć” na stopie, od tego zależy komfort marszu podczas długich wędrówek. Podczas górskich (i nie tylko) wędrówek turysta spotyka się z różnymi rodzajami podłoża i krańcowo różnymi warunkami atmosferycznymi: błoto, trawa, granit, wapień, piaskowiec i znów namokła glina, kawałek asfaltu, wysoka temperatura latem, tęgi mróz zimą, deszcz, czasem śnieg i lód - wszystkiemu temu muszą sprostać odpowiednio dobrane buty turystyczne. Poniżej przedstawiamy ich podstawowe rodzaje, z podziałem ze względu na zastosowanie, oraz elementy wpływające na funkcjonalność i wygodę.

RODZAJE OBUWIA TURYSTYCZNEGO

buty wysokogórskie, buty przeznaczone do stosowania w górach wysokich i w ekstremalnych warunkach, do wspinaczki w skale i lodzie

klasyczne buty górskie, przeznaczone do trekkingu w górach typu alpejskiego i wędrówek po lodowcach

górskie buty trekkingowe (różne stopnie zaawansowania trekkingu, backpack) buty przeznaczone na długie wyprawy turystyczne i amatorskie wyjazdy w góry typu skalistego, długie wyprawy z ciężkim plecakiem

klasyczne buty trekkingowe, na długie wyprawy, najbardziej uniwersalna grupa butów o szerokim spektrum zastosowań

buty do lekkich wędrówek (hiking) - buty na tereny pogórzy, średnich gór typu beskidzkiego, oraz na polne i leśne drogi, krótkie wędrówki z lekkim plecakiem po szlakach turystycznych, jednodniowe wypady za miasto

buty dla amatorów pieszych wędrówek o niewielkim stopniu trudności (nazywana też „outdoor” lub „all terrain”) - uniwersalne buty codziennego użytku i do lekkich wędrówek oraz weekendowych wypadów za miasto, ale również buty dla obieżyświatów

SANDAŁY

Sandały możemy ze względu na przeznaczenie podzielić na trzy grupy:

• Miejskie – w których najważniejszy jest komfort chodzenia, miękka i niechłonąca zapachów wyściółka oraz elastyczna podeszwa. Przykład: McKinley Arches RG.
• Przeznaczone do częstego kontaktu z wodą – wykonane z materiałów niewrażliwych na wilgoć: paski z nylonu (czasem od wewnętrznej strony wyłożone neoprenem), wyściółka z tworzywa. W takich sandałach możemy bez obawy np. przekraczać górskie strumienie czy używać ich do przemierzania podmokłego terenu. Przykład: McKinley San Juan.
• Trekkingowe – gdzie najważniejsza jest wytrzymała budowa (czasem mają sztywniejszą podeszwę od dwóch pozostałych typów) oraz dobre zabezpieczenie palców, realizowane przez zabudowę przedniej części sandała. W takich sandałach można uprawiać turystykę nawet w bardzo zróżnicowanym górskim terenie, pod warunkiem że nie nosimy ciężkiego plecaka, co już wymaga lepszego zabezpieczenia stawu skokowego. Często w tej grupie występuje podeszwa Vibram. Przykłady: sandały Keen.

Są też modele sandałów łączące w sobie cechy powyższych grup.

Kupując sandały powinno się zastanowić się czego będziemy od nich oczekiwali i w jakich warunkach będziemy ich używać. Wyściółka skórzana jest przyjazna dla skóry i nie spowoduje jej „odparzenia”, ale takie rozwiązanie nie sprawdzi się w trakcie częstego chodzenia po deszczu czy brodzenia w wodzie (błocie). Wyściółka z tworzywa sprawdzi się lepiej w wilgotnych warunkach, choć żeby zachować jej świeżość należy pamiętać o regularnym myciu wodą z mydłem. Lepsze modele sandałów (w tym McKinley i Keen) mają wyściółki z tworzywa wyposażone w system antybakteryjny i redukujący powstawanie grzybów – AEGIS Microbe Shield. Panie kupujące sandały z przeznaczeniem do turystyki powinny pamiętać o koniecznym luzie w przedniej części – znacznie większym niż w sandałach typowo miejskich. W terenie mamy większą szansę na uderzenie palcami o wystający element podłoża (kamień, korzeń), w sandałach o budowie otwartej z przodu można temu zapobiec jedynie przez minimalnie większy rozmiar. Dobór rozmiaru „na styk” to jeden z częstszych błędów popełnianych przez klientki. Większość obecnie produkowanych sandałów posiada paski na rzepy, dzięki którym dopasowanie staje się wyjątkowo łatwe. W niektórych modelach dodatkowo wprowadzono niezależne zapięcie na klamrę, dzięki której nie musimy za każdym razem dopasowywać tęgości zapięcia na rzep.